Grup tüm şarkılarının kayıtlarını tamamladı.. Hollanda‘da ve İstanbul‘da yapılan kayıtlarda gruba davullarda Ed Warby, bas gitarda ise Rafael Morales eşlik ediyori.
Aynı zamanda Gorefest grubunun da davulcusu olan Ed Warby hakkında detaylı bilgiyi buradan alabilirsiniz..

Albümün konuk sanatçıları ise Jochanan Samama ve Pentagram‘dan Murat İlkan.

Grup şuanda albümün mix ve mastering aşamasında.. Gayet sağlam bir albüm geliyor..
Sound bir Alice In Chains efendime söyleyeyim bir Velvet Revolver gibi olacak diyebiliriz.

Grubun kuruluş hikayesi, albüm kayıtları sırasında ve öncesinde çekilmiş video görüntüleri için burdan buyrun…

Onur Ataman’ın myspace sayfasına buradan , twitter sayfasına ise şuradan ulaşabilirsiniz..

Bu da Ataman Ensemble‘ın myspace sayfası..

Şu da Planeur‘un myspace sayfası..

1964 doğumlu İmer Demirer 12 yaşında Trompet çalmaya başladı ve 1986 yılında konservatuvarı bitirdi. Arkadaşlarının albümünde çaldı, konservatuvar’da öğretmenlik yaptı ve en sonunda 2009 yılında kendi albümünü çıkardı.

Haber Kaynağı : Cumhuriyet Gazetesi / 28.11.2009

Albüme verilen ‘You, Me & Char’ adı, İmer Demirer’in kendisi gibi caz müzisyeni olan eşi Ayşe ve 7 kiloluk uzun tüylü Himalaya kedisi Char’ı bir aile saadetinin ifadesi olarak başlığa çıkarıyor.

Müzisyenliğiyle kişiliğini bütünleştirmiş bir sanatçı İmer Demirer; her ikisi de (moda tabirle) 10 numara. İmer’in camiada herkesin sözüne ve sanatına sınırsız itibar ettiği, eşlik ettiği ortamı ve albümü kıymete bindiren, performansından, yeteneğinden, duygusal enginliğinden sual olunmayan biri olmasına rağmen, sıkça karşı karşıya kaldığı soru, neden henüz bir albüm yapmamış olmasıydı. Bir anlamda yanıt, onun caz camiasına ve müzik dinleyicisine müzmin borcuydu. İmer bu borcu geçenlerde ödedi, hem de faiziyle birlikte.

Sınırsız ufka sahip, trompetinden 60’lı yılların dumanını tüttüren, metalden organik sesler çıkaran, geleneklere duyduğu saygıyı her notada üflemesinin yanında modern-cool duruş sergileyen İmer, halihazırda sayısız kayıtta yer almış, konserlerin en aranan eşlikçi ve solocularından biri. 12 yaşında trompetle tanışmış, 10 yıllık klasik eğitimin ardından cazla şaha kalkmış; Wynton Marsalis’ten, Herbie Hancock’a bir dizi dev isme eşlik etmiş.

Albüme verilen ‘You, Me & Char’ adı, İmer’in kendisi gibi caz müzisyeni olan eşi Ayşe ve 7 kiloluk uzun tüylü Himalaya kedisi Char’ı bir aile saadetinin ifadesi olarak başlığa çıkarıyor. Aynı zamanda albüme adını veren ve kapanışta yer alan bu özgür ruhlu, ucu açık parça, İmer’in yarın çalmak istediği müziğin, gireceği yolun ipuçlarını taşıyor. Herkesin ifade özgürlüğü bulabileceği, doğaçlamaya açık bir yapıya sahip.

Ustalara saygı.

Albümde yer alan sekiz parçadan sadece dördü İmer’e ait. Bu da onun kendisini besteci ve aranjörden ziyade, bestecilerin birinci elden çalgıcısı ve icracısı olarak gördüğünü söylüyor bize, Miles gibi. Meslek hayatı boyunca küçük temalar yazmayı sevmiş, küçük ifadelerden anlamlar süzmeye çalışmış, yöntem olarak minörden majöre, parçadan bütüne gitmiş. Parçalar bu yorumu doğrular nitelikte.

Genel duygusu hüzün olan albümün repertuvarındaki iki parça bestelerin sahibine, ustasına, Emin Fındıkoğlu’na duyduğu saygıyı dile getiriyor. İlki açılıştaki Fındıkoğlu tarafından Chet Baker’a benzettiği İmer için yazılmış 25 yıllık “Chesney”. Bu İmer’in Fındıkoğlu ile tanıştıktan sonra sahnede çaldığı ilk bestelerden. Diğeri ise “Love Song to a Dog”.

“Monday Morning”, İmer’in ilk bestelerinden; modern şehir hayatının bize dayattığının aksine, pazartesi günlerine sakin ve hüzünlü girmenin mümkün olduğunu anlatıyor. “Railroad”, bizi İmer’in çocukluğuna taşıyor. Kızıltoprak istasyonundan gelip geçen trenler ve eski İETT araçlarının çıkardığı bas sesleri işliyor. Boru sesi ile başlayan “Ti”, 11 ölçülük blues parça, standartlara yakın duygu ve temayla yazılmış, çalınmış.

Kusursuz bir uyum.

Albümde yer alan dörtlü, mükemmel bir ruh uyumu sergiliyor. Tamamı cazın zirvede olduğu 60’lı yıllara hayranlık duyan ve iyi çalan romantik ruhlu müzisyenler. Piyanist Serkan Özyılmaz ve davulcu Cem Aksel, İmer’in yıllarca birlikte çaldığı eski dostları. Basçı Matt Hall ise ekibe son katılan isim, ama kısa sürede kusursuz bir uyum sağlamış.

İmer ülkemizde albüm çıkarma konusunda haklı tereddütler taşıyan müzisyenlerden biri. O anlamda bu gecikmenin rahatlıkla yıllar karşısında değil, özlem karşısında yaşanan bir gecikme olduğu söylenebilir. Şimdi ikinci albümüne özlem duyma vakti.

Ve Dave Mustaine, son bir gayretle Megadeth’in onikinci albümünü yarattı, ve ismini Endgame koydu.

Niye son bir gayret diyoruz, çünkü hem albümün ismi bir oyunun, bir savaşın son hareketi, son hamlesi anlamında olduğunu biliyoruz, hem de pimi çoktan çekilmiş Megadeth fanlarının United Abominations, The System Has Failed, The World Needs A Hero, Risk gibi albümlerden sonra iyi bir silkinmeye ihtiyacı olduğunu forumlardan takip eden Dave Mustaine’nin, bu son albüm ile Megadeth’in yine o ihtişamlı günlerine geri döneceğini söyleyip durduğunu duyuyoruz veya okuyoruz.

Dave ve fanatikleri istediği kadar söylesin. Herkesin içi rahat olsun.

Çünkü, yine yarın çok rahat unutabileceğiniz, “sadece 1-2 kere dinledim ve rafa kaldırdım”, “Aaa, Megadeth Türkiye’ye mi gelmiş, yazlıkta olmasaydım kesin giderdim”, “Oğlum, o gün Banu’nun doğum günü var, gelemiyorum ben” diyebileceğiniz bir albüm ve grup sizleri bekliyor.

Albümün bir önceki albüm ile kıyasladığımızda, genel kalitesinde ve havasında hiç bir değişiklik yok.

Fakat belki en büyük değişiklik, gitarist Chris Broderick’in kadroda bulunması.
Tabi bu, gruba ve müziğe ne kadar fayda sağlıyor tartışılır.
Zira daha önceleri fanların takımda orta yapan adam kalmadı mantığı ile “Grupta solo atan adam kalmadı” yaklaşımından ötürü Dave Mustaine, Chris ile anlaşmış olabilir. Ve tabi ki, Chris de inanılmaz fazla solo adedi ve temposu ile birşeyler katmaya çalışmış. Fakat tabi ki eski Marty’li günlerin aurasından çok uzak sololar, ritimler, sözler, davullar, baslar.

Peki hiç mi iyi bir şey yok. Tabi ki var. Dave olacak da, iyi birşey olmayacak mı?
Şimdi şarkı şarkı gidelim;

1. Dialectic Chaos
2. This Day We Fight!
3.44 Minutes
4.1,320′
5.Bite The Hand
6. Bodies
7. Endgame
8.The Hardest Part Of Letting Go…
9.Head Crusher
10.How The Story Ends
11.The Right To Go Insane

Dialectic Chaos güzel bir giriş olmuş. Fakat bir şarkıya inanılmaz benziyor, onu hala bulamadım.
Ben This Day We Fight! şarkısını beğendim. Sololar ve arkadaki riffler ile tipik bir Kick The Chair formatı.
44 Minutes, konu olarak bir banka soygununu anlatıyor. Sadece koro kısmındaki vokal ritmi ve riffi idare eder.
1,320′, albümün bence en iyi parçası. Vokalin arkasındaki ritimler ve sololar en azından birşeye benziyor.
Bite The Hand, girişinden şarkı gelişir diye düşünüyorsunuz, fakat pek bir progress yok.
Bodies, tipik bir “yeni model” Megadeth şarkısı. Giriş kötü, gelişme kötü, koro kısmı fena değil. Sonra yine kötü, yine kötü. Öyle bitiyor.
Head Crusher, Megadeth’in bu albümünün ilk klibi. Ben hala inanamıyorum, Mustaine nasıl böyle bir şarkı yapar ve ona bir de klip çeker. Altyapı, tabi ki Kick The Chair.

Endgame, en azından albümün oturaklı parçalarından. Tipik bir festival parçası olabilir.
The Hardest Part Of Letting Go…, böyle bir parçayı yorumlamaya gerek yok. Promises’in copy-paste’i. CD’e koymasınız da olur.
How The Story Ends, yine tipik bir “yeni model” Megadeth şarkısı. Anladık ki, Dave artık böyle şarkıları çok seviyor. Megadeth’e yakışmayan basitlikte bir giriş, sonra güzel bir vokal ve koro ritmi. Sonra öykü bitiyor zaten.
Ve son parça, The Right To Go Insane. Bkz. Bodies ve How The Story Ends.

Toparlamak gerekirse, artık Megadeth yazarken manyak albüm, inanılmaz şarkılar, dehşet sololar, müthiş davul atakları, süper sözler yorumları yazamıyoruz. O dönem bitti. O dönem hiç bir zaman geri gelmeyecek. Artık kötünün iyisini yazıyoruz. Hele ki Dave kadro ile böyle oynamaya devam ederse, belki artık Megadeth bile yazamayacağız. İşin entresan tarafı, (bu Dream Theater, Metallica, Iron Maiden için de geçerli) Countdown To Extinction albümünden sonra çıkardıkları her albümden en iyi 2 şarkıyı seçip 10 senede bir albüm yapsalar, şu an yine saygı duyulan, Tanrı konumunda ibadet edilen bir grup olacaktı. Fakat derler ya, bana da 1 milyon verseler, babamı bile tanımam, bu adamlar her sene bir albüm veya DVD çıkartıp, o biçim para kazanıp, gençleri niye dolandırmasın? Çünkü belki Megadeth seni kaybediyor, fakat abuk sabuk şarkılarla 10 tane sen daha kazanıyor.

O yüzden, kimsenin umurunda değil, iyi şarkı yapmak, iyi birşey yapmak. O 80’lerdeymiş anam, 80lerdeymiş…

Emrah Öner

Aslında bu 4lü 80’lerde ve 1990’larda iki kez bir araya geldiğini hatırlıyoruz. Hatta 2006 yılında “The Dio Years” adlı toplama bir albüm bile yapmışlardı. Heaven and Hell’in kuruluşunda Black Sabbath davulcusu Bill Ward’ın gürültüsü ön plandaydı fakat Ward’ın ayrılıp Appice’in gruba katılması bu fantastik 4lüyü tekrar bir araya getirdi.

Grup, 2008 senesinde daha ortada albüm bile yokken Judas Priest, Motorhead ve Testament ile turneye bile çıktı.  Turne sırasında Iommi 2009 yılında çıkacak yeni bir albüm için söz vermişti bile. İşte o albümün doneleri :

	1.”Atom and Evil” – 5:152.”Fear”– 4:483.”Bible Black”– 6:294.”Double the Pain”– 5:25 5.”Rock and Roll Angel”– 6:02 6.”The Turn of the Screw”– 5:02 7.”Eating the Cannibals”– 3:37 8.”Follow the Tears”– 6:12 9.”Neverwhere”– 4:35 10.”Breaking Into Heaven”– 6:53

Burada ilk göze batan kesinlikle Bible Black. Double the Pain ve Fear diğer dikkat çekenler. Albümün en hareketli parçası Eating The Cannibals. Neverwhere de fena bir şarkı değil.

Genel olarak albüm düşük tempolu, fakat sağlam bir ağırlığa sahip. Melodiler, eski Rainbow ve Black Sabbath dönemine çok benziyor. Gerçekten aradığınız o eski soloları ve riffleri bu albümde bulabilirsiniz. Dio deseniz, bir insanın 40 senede bu kadar mı sesi değişmez.

Grup, yakında Bible Black turuna çıkıyor. Turun isminden dolayı ve konserde açılan dev pankarttan dolayı sanırım bir müddet grubun buralara uğraması çok uzak.

Gerçekten başarılı sevdiğim saydığım gruplardan biri Whitest Boy Alive….güzel albüm Rules… geçen sene Babylon’da bir konser vermişlerdi ama ölmeden bi görelim herifleri diye Bob Marley’in grubu The Wailers’a gitmiştim aynı gün..

Bu sene yine gelirler inşallah.. Kings of Convenience’ın solisti Erlend Oye’nin yan procesi The Whitest Boy Alive..

28 şubatta Berlin’de verdikleri balkon konseri…

11. şarkı var Rules’da. Bir kısmını lastfmde ya da grubun myspace sayfasında dinleyebilirsiniz.

1. The Whitest Boy Alive – Keep A Secret (4:07)
2. The Whitest Boy Alive – Intentions (3:39)
3. The Whitest Boy Alive – Courage (4:22)
4. The Whitest Boy Alive – Timebomb (3:42)
5. The Whitest Boy Alive – Rollercoaster Ride (2:37)
6. The Whitest Boy Alive – High On The Heels (3:19)
7. The Whitest Boy Alive – 1517 (3:32)
8. The Whitest Boy Alive – Gravity (3:48)
9. The Whitest Boy Alive – Promise Less Or Do More (4:16)
10. The Whitest Boy Alive – Dead End (3:22)
11. The Whitest Boy Alive – Island (6:57)

inflation

İlk albümdeki Golden Cage Single’ı

golden cage

5 senedir pek bir gürültüsüz sessiz bir hayatımız vardı. 5 senedir minibüste otobüste ipod dinlerken kimse ters ters bakmıyordu. 5 senedir gay klip seyretmekten anamız ağlamıştı. 5 senedir yüksek müzikle hızlı araba da kullanmıyorduk. Ama artık herşey değişti. Zira Prodigy “Invaders Must Die” dedi.

Aslında Şubat ayında piyasaya çıkmış bir albüm için çok geç bir yazı. Fakat 18 Temmuz’da Rock and Coke’u patlatacak bir konser için daha da geç kalınmış bir yazı. Konser öncesi biraz gaz, biraz konsantre(!), biraz motivasyon iyi gelir diye düşündüm. Daha öncede Türkiye deneyimi olan bir Prodigy, ki Maslak konserinde ben de bulunmuştum, bu konserde de normal temposunu tutturursa ne 10-15 yaşında çoluk çocuk rocker kalır, ne Nine Inch Nails, Linkin Park kalır. Zaten Rock and Coke kendi başına o kadar entrasan bir konu ki, Prodigy’in ana sayfasının tur programında 500 tane konser var, bir tek bizim konserde Coke yazıyor.

Şarkılara gelince, muhakkak Prodigy’in bir playlisti vardır fakat bu son albümde dikkat edilmesi ve çalınması gereken bir kaç parça var.

	1. Invaders Must Die 2. Omen 3. Thunder 4. Colours 5. Take Me To The Hospital 6. Warriors Dance 7. Run With The Wolves 8. Omen Reprise 9. World’s On Fire 10. Piranha 11. Stand Up

Burada özellikle Invaders Must Die, Omen, Warriors Dance, Run With The Wolves, World’s On Fire öne çıkıyor. Bu 5’liyi muhakkak çalmaları lazım. İnanılmaz sert ve çok iyi parçalar. Burada diğer üzücü bir konu, sanki Türkiye’de 150 tane festival yapılıyormuş gibi, Prodigy sahnedeyken, Küçükçiftlik Park’ta da UniRock var. Her ne kadar ikisinin de müşterisi pardon dinleyicisi farklı olsa da bu iki önemli olayın aynı güne gelmesi düşündürücü.

Emrah Öner

www.emrahoner.com